Kobieta, matka dzieci po takich związkach, staje przed ogromnym stresem, niepewnością, obawami o swoje dzieci. Zamiast cieszyć się miłymi chwilami, gdy dzieci wracają do domu, często musi emocjonalnie składać rozproszone dzieci przez kilka dni. Kiedy się uspokoi, musi wrócić do ojca, zgodnie z decyzją sądu. Sąd może nałożyć grzywny, środki wychowawcze, a ostatecznie odebrać dzieci i powierzyć je ojcu, którego boją się i nie chcą z nim być.

Jak pomóc kobiecie poradzić sobie z całą tą sytuacją?

Kobieta w takiej sytuacji często spotyka się z niemiłymi uwagami ze strony otoczenia. W dzisiejszym świecie nadal spotykamy się z surowym osądem kobiet wychowujących dzieci samotnie. Jeśli dzieci mają problemy behawioralne z powodu stresu spowodowanego toksycznym ojcem, winą obarcza się matkę. Jeśli matka zwierza się, że jest wyczerpana, czasami brakuje zrozumienia i zarzuca się jej, że sama to wybrała.

Taka matka nie potrzebuje mądrych rad od innych ani oskarżeń o ich ojca. Potrzebuje wsparcia, akceptacji, nadziei, że nie jest sama we wszystkim. Czasami niewielka pomoc przy zakupach, gdy jest w domu z chorymi dziećmi, lub gdy musi iść do lekarza sama, jest często największą pomocą. Finansowo może sama dbać o siebie i swoje dzieci.

Czasami te kobiety potrzebują usłyszeć, że są wystarczająco dobrymi matkami i że sobie poradzą. Potrzebują usłyszeć, że nie są same i że jest ktoś, kto ich wysłucha, wesprze i pomoże. Dzieci także potrzebują zachęty, wsparcia i poczucia bezpieczeństwa. Aby matka mogła to wszystko zapewnić, musi sama czuć się pewnie i mieć nadzieję, że poradzą sobie. Razem, jako rodzina. Ponieważ matka z dziećmi to również rodzina.

Proszę, nie patrzmy na samotne matki jako na gorsze. To matki, które musiały zbudować nowy świat dla swoich dzieci z ruin własnego złamanego życia. Pokażmy im szacunek, bo stawiają czoła wyzwaniom i problemom, które kobiety w funkcjonujących związkach nawet nie potrafią sobie wyobrazić.

A co z dziećmi?

Aby wyjść z toksycznego wpływu agresywnego i manipulacyjnego ojca minimalnie uszkodzonymi duszami, ważne jest, aby szanować je, nawet gdy nie zachowują się tak, jak powinny. Te dzieci potrzebują więcej cierpliwości, akceptacji i ścisłych granic niż dzieci z harmonijnych rodzin. Pomimo chaosu, który przeżywają, muszą czuć się kochane. Nie są złe; po prostu mają życie o wiele bardziej skomplikowane niż ich rówieśnicy z dobrze zorganizowanych rodzin.